‘How are you today? My name is Karen and I’ll be taking care of you tonight. Can I start you off with some water?’ Zo begint een etentje in Amerika meestal. Of eigenlijk altijd. En dat is best prettig. Geen onderhandelingen over gratis water, of twintig minuten wachten op je eerste drankje. Wat kunnen we leren van de Amerikanen? Maar ook: wat niet?

Dit bericht verscheen op de website van Food Inspiration

Inmiddels ben ik ruim negen maanden in Amerika en na vijf jaar zelf in de horeca te hebben gewerkt, denk ik best een beetje te weten hoe het hoort. Amerika is een land van uitersten; waar sommige gewoontes behoorlijk ámazing zijn (altijd gratis koffie refills), zijn andere tenenkrommend (moet ik beginnen over een beker waar 1.2 liter frisdrank in past?). Daarom een tweeluik over service in de horeca: overnemen en lekker daar laten.

USA_HORECA2

Overnemen:

Immer attent

In Amerika heb ik nog nooit slechte service meegemaakt. Nog. Nooit. Een bar langs de weg, een chique restaurant in Philadelphia, de werknemers zijn immer attent. Wat vond je van dit bier? Wil je een andere proberen? Even voorproeven? De filosofie in dit land: wat je ook doet, doe het vol overgave.

Would you like a box?

Of het nou wel of niet verspilling terugbrengt, een doggy bag is fijn omdat je de volgende ochtend koude pizza kunt eten. Of Pad Thai. Niemand noemt het hier overigens een doggy bag – wat ook een vrij vies begrip is – maar gewoon ‘a box’. Soms verschijnen de dozen al na tien minuten op tafel, dat is dan weer minder gezellig. Zie ook: Snelheid II.

Snelheid: eten en door

Je komt ergens binnen en hebt dertig minuten om te lunchen. De host zet je aan tafel, binnen no-time staat er iemand met een menu en als de bestelling langer dan vijf minuten duurt, krijg je de diepste verontschuldigingen. Uitgegeten? Hop, de rekening ligt al op tafel. Zie ook hier: Snelheid II.

Daar laten please:

Snelheid II

Shuffle it down! De Amerikanen hebben het uitgevonden. Als het even kan eten ze staand. Lekker lang tafelen? Ik smeek vaak om een beetje pauze tussen het voor- en hoofdgerecht. En dan de rekening die zonder pardon op tafel wordt gelegd. ‘Take all the time you need’. Jaja, maar er is wel een wachtlijst van ongeveer twintig mensen die óók op een tafel wachten en trouwens, ze staan dáar. Opgepropt in de portiek naar je te staren. 

Salarissen voor horeca-personeel

Die enorme servicegerichtheid is fijn, maar heeft een minder vriendelijke reden. De salarissen voor horecapersoneel zijn laag en elke fooi is nodig om er enigszins van te kunnen leven. Een dagje chagrijnig kijken betekent 50% minder salaris. Het minimumloon in North Carolina – waar ik nu ben – is 5,84 euro per uur. In Nederland is dat voor gediplomeerd horecapersoneel 9,41 euro en 8,57 voor ongediplomeerd personeel.*

Wat zeggen we dan? Elk voordeel… juist. Neemt niet weg dat werken in de horeca een vak is dat serieus genomen moet worden. Als je stiekem niet zo’n ‘mensen-mens’ bent moet je misschien eens uitkijken naar iets anders. Verhuisdozen vouwen bijvoorbeeld.

USA-Service3