Doodlopers vond ik het. Stoepvervuiling, dat ook. Hardlopen: het idéé. Voor mij een groep buitenaardse wezens die het hele gebeuren irritant serieus neemt. Er is een app, het aantal gelopen meters wordt besproken, het moet gedeeld op Facebook en dan ook nog die márathons. Je hele zondagmiddag naar de knoppen omdat je voor de lol, in de brandende zon, over kleine klinkertjes kilometers gaat hollen. Met zo’n aanstellerig riempje vol bidonnetjes. Terwijl je ook met witbier op het terras kunt zitten. Zó humorloos.

Totdat ook ik de deur van de Run2Day opendoe. Trrring. ‘Hallo! Nou, ik heb het nog nóóit gedaan, maar ik wil het proberen!’ kir ik iets te enthousiast tegen een muizige verkoper, type eeuwig hardloopvestje en aerodynamisch kaal hoofd. Ik kijk hem aan met verwachtingsvolle, opengesperde ogen: ‘Hardlopen dus!’ De muizige verkoper kijkt terug met een betekenisloze blik: running is my life, so… Dat ik nu pas op het idee kom om te gaan hardlopen is belachelijk. ‘Kan ik schoenen krijgen?!’ Ik sta te popelen, da’s duidelijk: kan het, kan het? ‘Ja …’ – lange pauze. ‘Hardloopschoenen beginnen bij 110 euro, mevrouw.’ Weer een pauze. ‘Heb je een aanpassing nodig – pauze – kom je al snel 140 euro.’

Hij gaat wel even wat voor me pakken. Ondertussen zoek ik tevergeefs naar een rekje met ‘Sale’. Het muizige mannetje komt terug en ik mag een paar fluor gele Nikes aandoen voor ‘standaard’ voeten. Dan begint het stukje waar ik een beetje zenuwachtig voor was: ik moet twee keer vier meter heen en weer rennen in de winkel. Vroeger had ik een schurfthekel aan gymmen, vooral als mensen toekeken. En nu wordt het nota bene gefilmd én ik had al niet meer gerend sinds ik nog aan de rekstokken hing. Kan ik het wel, rennen?

‘Doe nog maar een keer’, zegt de muizige man na poging één. Zie je! Het is zó slecht, straks zegt hij dat ik uitzonderlijk weinig aanleg heb om te rennen. Zo erg had hij het nog nooit gezien.

Na Take 2 sta ik naast ‘m en volgt het oordeel. ‘Nou…’ – lange pauze… ‘Je hebt niet echt een afwijking.’ Hè fijn. Maar ook wel een beetje saai; niks bijzonders dus. Hij zegt óók niet dat hij nu al aan mijn loopje kan zien dat ik een uitzonderlijk goede hardloper wordt. Daar hoop je dan toch stiekem op.

Maar, het was wel een goed idee als ik de Nikes met extra stabilisator zou nemen (dat is dan dertig euro extra). De verkoper laat zien hoe slap de goedkope schoen wel niet is door ‘m in zijn hand driftig uit te wringen. Links, rechts. Zie ik het? Dan komt de vergelijking met de dure Nikes: geen beweging in te krijgen. Véél minder labiel. En aan je knieën doe je geen concessies.

Met foeilelijke fuchsia roze schoenen (inclusief ingebouwd stabilisatieplateau) van 140 euro stap ik naar buiten. En nu?, denk ik. Hoe begin je aan zoiets? Aha! Snel stuur ik een berichtje naar íedereen die het horen wil: ‘Ik doe ook aan hardlopen!’ En, hoe download ik die Runkeeper-app?

Deel II

Ik loop al dagen op mijn nieuwe fuchsia roze hardloopschoenen. Dat wil zeggen, binnen. Want eerlijk is eerlijk: voor die 140 euro heb je werkelijk waar heerlijke pantoffels.

Toch moet het er een keer van komen. Het hollen. Ik stap naar buiten en het miezert. ‘Nu niet opgeven San’, praat ik in de derde persoon tegen mezelf. Verkleumd tot op het bot kom ik aan in het Vondelpark. Het is spitsuur. Hippe meisjes, studenten op afgetrapte schoenen, de ervaren ren-man (vaak extreem spichtig van soort): in een stoet van fluorkleuren trekken ze door het Vondelpark.

Een straffe VPRO-dame met een zwart, rond brilletje neemt me van boven naar beneden op. Ja. Sorry. Ik kan er ook niks aan doen dat alle hardloopmode tegenwoordig fluor geel, roze of groen is. En ik weet dat mijn schoenen van het lelijkste soort fuchsia zijn. Doet het pijn aan uw priemende oogjes? Waarmee u normaal alleen onder een zacht leeslampje De Groene leest? ‘Och, die Amsterdamse meisjes, die moeten zonodig hárdlopen. Laat ze in godsnaam eens een boek lezen en iets fatsoenlijks aantrekken’, zal ze bij thuiskomst tegen haar man Diederik zeggen.

I’m sexy and I know it…!’ schalt het in mijn oordopjes. Ik heb een runners-list gedownload om de sfeer er een beetje in te houden. Dan begin ik gewoon te rennen, alsof ik het al jaren doe. Kan iemand zien dat het de eerste keer is? Houd ik mijn armen op een normale hoogte? Ik neem me voor bij anderen te spieken: hoe bewegen zij hun armen? En op welke hoogte hebben ze hun handen? Zijn de handen samengeknepen tot knuistjes? Of meer ‘los’ bengelend?

Ik moet recht door een groepje Italiaanse wiettoeristen. Eentje ligt laveloos op een bankje en zwaait met een selfie-stick boven zijn gezicht. Een ander hangt voorover geklapt op een schommel; het pompoentje van zijn Amsterdam-muts (u kent ze wel) tikt de grond aan. Als ik door het groepje ren doet er één een poging om achter me aan te rennen. ‘Ha… ha…ha…’ hij lacht een langzame lach, alsof er vertraging in zit. Nou, díe ren ik er in ieder geval uit. Met een blik van ‘puh, running is my life’ kijk ik verwaand nog even om. ‘I’m sexy and I know it…!’ gaat de muziek door.

Ha, dat gaat lekker. Woosj.. woosj… woosj… De schoenen veren mee en het gaat bijna vanzelf. Die 140 euro, denk ik nog, betaalt zichzelf dubbel en dwars terug. Maar na nog een paar stappen worden mijn benen wat zwaarder. Ik merk dat ik ook begin te hijgen. Weer een minuut later voelen mijn voeten aan als twee massief loden stukken. Wanneer begint die runners-extase waar iedereen het altijd over heeft? Ik ben op een punt waar ik niet eens meer voel of mijn voeten überhaupt nog van de grond komen. Over een takje of blikje cola struikelen lijkt ineens iets heel reëels. Dan praat de vrouw van de Runkeeper-app: time: 20 minutes. Distance: 2.8 kilometers. Calories burned: 250.

Het is wel mooi geweest. Uitlopen (of: een cooling down) is ook belangrijk en dat kan best via een koffietent voor een cappuccino. Je moet eiwitten aanvullen hè, voor spieropbouw. Dan stuurt een vriendin een berichtje: Ben je gaan hardlopen? 2.8 kilometer maar?! Snel zet ik de Runkeeper ‘delen via Twitter’ schakelaar om. Het ging kut, maar dat houd ik liever voor mezelf. Ik ben een groentje (gekleed in felroze), and I know it.